หนูจำได้

ทำไมคนเราถึงคิดอะไรแล้วไม่ยอมเปลี่ยน?

คิดบวกเป็นเรื่องดี ไม่มีใครเถียง แต่ว่า คิดลบเป็นเรื่องเลวร้ายรึเปล่า? จำเป็นไหมที่ทุกสิ่งจะต้องเป็นสิ่งตรงกันข้ามเสมอไป จำเป็นไหมที่ทุกอย่างจะเป็นอย่างที่เราคิด หรือแม้แต่อย่างที่เราเห็น และจำเป็นไหมที่ทุกสิ่งจะเป็นแบบเดิมตลอดไป?

จะมีสักกี่คนที่ย้อนถามตัวเองด้วยคำถามเหล่านี้?

เวลาได้มีโอกาสเดินทางไปที่ต่างๆ เคยมีใครสงสัยไหมคะว่าทำไมสถานที่นั้นๆ ถึงได้มีชื่อแบบแปลกๆ มุขปาฐะเกี่ยวกับสถานที่ต่างๆ สามารถหาฟังได้จากคนเก่าคนแก่ที่อยู่บริเวณนั้นมานาน หรือคนที่ศึกษาเรื่องมุขปาฐะหรือประวัติสถานที่นั้นๆ โดยเฉพาะ

บนโลกกลมๆ ใบนี้มีซุปเปอร์แมนจริงหรือเปล่า? มีใครตอบคำถามนี้ได้บ้าง? ความเชื่อที่ว่าโลกนี้มีคนกลุ่มหนึ่งที่มีพลังพิเศษมากกว่าคนเดินดินธรรมดานั้นเป็นเรื่องปกติ หรือเป็นเครื่องกีดขวางการค้นพบพลังที่ซุกซ่อนอยู่ในมนุษย์ทุกผู้ทุกคน?

มุมมอง คือ คำตอบของทุกคำถามข้างต้น

การขับรถเที่ยวในอเมริกามีข้อจำกัดบางอย่างที่อาจสร้างความรำคาญให้กับคนที่เพิ่งมาถึงได้ไม่นาน  กว่าจะได้ขับรถเที่ยวสบายใจก็ใช้เวลาหาข้อมูลและเรียนรู้พักใหญ่  ข้อจำกัดที่ว่า ได้แก่

-     ใบขับขี่: ควรจะมีการทำใบขับขี่สากลมาจากเมืองไทยไม่ว่าในกรณีใดก็ตาม  เพราะกว่าจะได้ใบขับขี่ของอเมริกา เสียเวลาพอสมควรกับการรวบรวมเอกสารและการสอบ  ถึงอย่างนั้น ตำรวจอเมริกาก็ไม่ค่อยชอบใจกับใบขับขี่สากลเท่าไหร่  แต่ก็ดีกว่าไม่มี!!

นักเรียนประถมเมื่อมากกว่า 15 ปีก่อนหน้านี้ คงพอจะจำเพื่อนๆ ที่น่ารักที่ชื่อ มานี มานะ ชูใจ ปิติ วีระ จันทร ดวงแก้ว เจ้าสีเทา เจ้าโต เจ้าแก่ ฯลฯ ได้อยู่บ้าง   พอดีวันนี้ไปอ่านเจอภาคต่อของเรื่องที่มีอาจารย์ท่านหนึ่งเขียนขึ้น จึงอยากจะนำมาแปะไว้แบ่งกันอ่าน เพราะว่า หนูจำได้ :)

จะมีใครในโลกนี้ดีพอสำหรับฉันไหม??

ฉันเป็นผู้หญิงธรรมดาคนนึงที่ดีที่สุดในโลก เก่งที่สุดในโลก และที่มีคุณสมบัติต่างๆ เกินหน้าเกินตาคนเดินดินทั่วๆ ไป แต่ทำไมฉันถึงไม่เคยมีแฟน ไม่เคยมีคนมาแอบชอบ หรือแม้กระทั่งเพื่อนสนิทที่สามารถคุยกันได้ทุกเรื่องและคบกับฉันนานเป็นสิบๆ ปีก็ไม่เคยปรากฎตัว คนอื่นบนโลกเค้าผิดปกติกันไปหมดแล้วหรือไงนะ

อืม… คิดว่าดี คิดว่าถูก ก็ทำกันไปเถอะค้าบ =) ความสุขอยู่ที่ตัวเรา มิใช้คนอื่น

เคยได้ยินบางคนพูดกันว่า “เพราะไทยไม่ได้ตกเป็นเมืองขึ้นของชาติตะวันตกนั่นแหละจึงไม่เจริญเทียบเท่าชาติตะวันตกเสียที” ได้ยินทีไรก็อดที่จะน้อยใจแทนบรรพบุรุษไม่ได้ที่สู้อุตส่าห์วางแผนการ เสียเลือดเสียเนื้อเพื่อรักษาแผ่นดินนี้ไว้ให้ลูกหลานได้อยู่อาศัยอย่างเต็มภาคภูมิ

สวัสดีค่ะ ขึ้นชื่อมาแล้วมีความรู้สึกว่าคนอ่านอาจจะงงว่ามันเกี่ยวกับอะไรกันแน่ ก็นั่นแหละ “ของไทย” นั่นแหละค่ะ :)

เรื่องมันมีอยู่ว่า ตั้งแต่เล็กแต่น้อยมาที่บ้านสอนให้รู้และรักในความเป็นไทยอย่างฝังรากลึก เมื่อเติบโตขึ้นมาได้มีโอกาสเห็นโลกมากขึ้น กว้างขึ้น ชัดเจนขึ้น  ก็ยิ่งทำให้รักเมืองไทยได้มากกว่าที่เคยคิดฝันว่าจะเป็นไปได้ อยู่ที่ไหน…แผ่นดินแม่ก็คือแผ่นดินแม่ มันคือความจริงที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ เสมือนกับว่า “คนเราไม่สามารถเลือกเกิดได้”