หนูจำได้

เคยได้ยินบางคนพูดกันว่า “เพราะไทยไม่ได้ตกเป็นเมืองขึ้นของชาติตะวันตกนั่นแหละจึงไม่เจริญเทียบเท่าชาติตะวันตกเสียที” ได้ยินทีไรก็อดที่จะน้อยใจแทนบรรพบุรุษไม่ได้ที่สู้อุตส่าห์วางแผนการ เสียเลือดเสียเนื้อเพื่อรักษาแผ่นดินนี้ไว้ให้ลูกหลานได้อยู่อาศัยอย่างเต็มภาคภูมิ

เนื่องจากผู้คนในปัจจุบันให้คุณค่าของวัตถุนิยมและเงินตรามากเหลือเกิน จนบางครั้งนึกสงสัยว่ายังมีใครคิดถึงจิตวิญญาณกันบ้างหรือเปล่า? ใช่…ที่ว่าเงินสามารถบันดาลอะไรได้มากมาย ซื้อของสวยงามทันสมัย ซื้อความสะดวกสบาย แต่ความรักความจริงใจเล่า ยังมีใครคิดถึงความรู้สึกที่แท้จริงกันอยู่อีกบ้าง ย้อนกลับไปเรื่องความเป็นไทของไทย อดสงสัยไม่ได้ว่าคนที่มีความคิดเหล่านั้นต้องการให้คนไทยเสียเลือดเนื้ิอมากมายเพราะการทำลายล้างกันและท้ายที่สุดตกเป็นเบี้ยล่างของชาติตะวันตกที่ไม่ได้มีอะไรดีกว่าเราอย่างนั้นหรือ แล้วสิ่งที่จะได้กลับมาคืออะไร? การล้างสมองโดยการบีบบังคับให้ปฎิบัติตามสิ่งที่ชาติตะวันตกซึ่งถือว่าตนเหนือกว่าคนอื่นในโลกเห็นว่าดี ถูกต้อง นั่นคือสิ่งที่ต้องการแล้วจริงหรือ?

หลายคนอาจบอกว่า “ถ้าเมืองไทยตกเป็นเมืองขึ้นของต่างชาติตั้งแต่ครั้งนั้น คนไทยคงจะพูดได้อย่างน้อย 2 ภาษา” แล้วทุกวันนี้คนไทยเรียนรู้ภาษาที่ 2 ที่ 3 ไม่ได้หรือ แต่ถ้าจะให้พูดกันจริงๆ ใช้ภาษาไทยกันได้ดี ถูกต้องแค่ไหน

ประเทศในเอเชียที่ชาติตะวันตกยอมรับว่าพัฒนาแล้ว เช่น ญี่ปุุ่น เกาหลีนั้น เพราะอะไรจึงเป็นเช่นนั้น.. เพราะอะไรประเทศที่ถูกทำลายล้าง ถูกบีบคั้นจึงสามารถก้าวขึ้นมาในโลกปัจจุบันได้อย่างไม่มีข้อโต้แย้ง ซ้ำยังมีความเป็นชาตินิยมอย่างสูง.. เพราะความกดดันอย่างนั้นหรือ? คนไทยเล่า…สบายเกินไปหรือ? แล้วนั่นคือความผิดของบรรพบุรุษที่ต้องการให้ลูกหลานมีบ้านเมือง วัฒนธรรมเป็นของตัวเองเช่นนั้นหรือ? อยากให้ลองนึกย้อนกลับไปบ้างว่าถ้าเป็นเราที่มีชีวิตอยู่ตอนนั้นเราจะปล่อยให้ต่างชาติครอบครองประเทศของเราโดยที่ไม่ลุกขึ้นสู้ ปล่อยให้ลูกหลานตกเป็นเบี้ยล่างของต่างชาติโดยที่ไม่มีวันแสดงให้เห็นว่าทุกอย่างในโลกเป็นเพียงเพราะความแตกต่างเท่านั้น จริงหรือ?

มีคำถามหนึ่งที่อยู่ในใจตลอดมา คำถามนั้นคือ ทำไมคนไทยจึงให้ค่าฝรั่งผมทอง หรือคนต่างชาติที่เรียกตัวเองว่าเจริญแล้วมากนัก อะไรกันที่ทำให้คนไทยไม่เห็นค่าคนไทยด้วยกันและดูถูกกันเอง

คนไทยมีอะไรที่ด้อยกว่าคนชาติอื่น?

ไม่มี ไม่มีเลย ถ้าจะมีก็คงเป็นที่เทิดทูนชาติอื่นมากกว่าภูมิใจในตัวเองนั่นแหละ ฝรั่งนั้น…ด้วยความที่ว่าเขาถูกปลูกฝังมาว่าบ้านเขาดีที่สุด ของๆ เขาดีและเหมาะสมที่สุด พวกเขาคือคนเหนือคน คือที่ 1 ในโลก (ไม่ใช่ทุกคน แต่ส่วนใหญ่เพราะเขาสอนกันมาอย่างนั้นตริงๆ) แล้วคนไทยเราก็ยังไปเห็นดีเห็นงามว่าเค้าดีเราด้อยไปกับเขาด้วย (ใช่ว่าทุกคนคิดแบบนี้ คนที่รักและภูมิใจในความเป็นไทยก็มีไม่น้อย) เมื่อคนไทยดูถูกตัวเองกันแบบนี้แล้วจะไม่ให้ต่างชาติเขาดูถูกเราได้อย่างไรเล่า

อยากจะขอยกตัวอย่างจากประสบการณ์ตรงไว้สักนิด

เรื่องของสุนัข : เคยมีฝรั่งบอกว่าพวกเขาเลี้ยงสุนัขดีและเหมาะสม สุนัขที่พวกเขาเลี้ยงจึงมีมารยาทดี ไม่เห่า แต่คนไทยน่ะเลี้ยงสุนัขแบบไม่สนใจสักแต่ว่าเลี้ยง สุนัขของคนไทยจึงได้เห่านัก ซึ่งก็ได้อธิบายไปว่าพวกเขาเลี้ยงสุนัขเพื่อเป็นเพื่อน (ถ้ามาดูกันจริงๆ น่าจะบอกว่าเป็นลูกมากกว่า) กิน นอน ทำกิจกรรมร่วมกันทุกอย่าง ต้องพาไปวิ่ง ต้องเก็บอุจจาระ ฯลฯ แต่คนไทยเลี้ยงสุนัขเพื่อให้เฝ้าบ้าน ถ้าไม่เห่าจะให้เฝ้าบ้านได้อย่างไรกัน

เรื่องการล้างจาน : ฝรั่งบอกว่าเครื่องล้างจานของเขาน่ะสะอาดที่สุดเพราะล้างด้วยน้ำร้อน แต่คนไทยน่ะล้างจานด้วยน้ำเย็นซึ่งไม่ถูกสุขลักษณะ ทั้งที่จริงๆ แล้วจานที่ล้างด้วยเครื่องล้างจานมีเศษอาหารติดอยู่บ่อยไป คราบน้ำชา กาแฟเต็มไปหมด ก็เลยได้ตอบกลับไปว่าสิ่งที่ฆ่าเชื้อโรคนั้นจริงๆ แล้วคือน้ำยาล้างจานต่างหาก เพราะต่อให้ล้างด้วยน้ำร้อนฆ่าเชื่อโรคในเครื่องล้างจาน แต่เมื่อยังมีคราบติดอยู่เชื้อโรคที่อยู่ภายนอกก็ไปอาศัยอยู่ดี แล้วจะมีประโยชน์อะไรที่มาบอกว่าวิธีของตัวเองดีที่สุดและวิธีของคนอื่นนั้นผิดไปหมด

เรื่องเครื่องทำน้ำอุ่น : ประเทศที่มีแค่ฤดูร้อนมากกับร้อนน้อยอย่างเมืองไทยจะต้องการไปทำไมน้ำอุ่น ใช่บางทีอาจจะต้องการแต่ไม่ใช่ของจำเป็นเหมือนประเทศที่มีฤดูหนาวที่หนาวสุดขั้ว (แต่สิ่งที่พบเจอก็คือน้ำประปาธรรมดาของเขาเย็นไม่ต่างจากน้ำที่แช่ในตู้เย็น ดังนั้นน้ำร้อนจึงเป็นเหมือนส่วนผสมที่ต้องมีตลอดเวลาแม้กระทั่งหน้าร้อน) ก็เลยบอกเขาไปว่าก็บ้านเราร้อนต้องการน้ำเย็นไม่ใช่น้ำร้อนหรือน้ำอุ่น

เรื่องสลัดกับบราวนี่ : “ที่เมืองไทยไม่มีบราวนี่เลยเหรอ?” ถึงกับงง เพราะจำได้ว่ารู้จักบราวนี่ตั้งแต่เรียนประถมเพราะที่โรงเรียนมีขาย บอกเขาไปเขาก็ไม่เชื่อ หาว่าเพราะว่าเป็นโรงเรียนราษฎร์ ก็เลยบอกไปว่าเปล่าเลยเรียนโรงเรียนรัฐบาลมาโดยตลอด กลายเป็นถูกมองเหมือนว่าโกหกอีก เพราะเวลาเขาไปเมืองไทยไม่เคยได้ทานเลย เฮ้อ.. ส่วนเรื่องสลัด อันนี้คนถามน่ารักหน่อย เขาถามว่าคุ้นเคยกับการทานสลัดไหม เพราะว่าตอนเขาไปเมืองไทยเขาไม่ได้เจอเลย ก็เลยบอกไปว่าคุ้นเคยนะเพราะก็ทานทุกอาทิตย์ ทานมาตลอดเพราะที่บ้านทำอาหารทานเอง แล้วที่เขาไปเมืองไทยไม่ได้ทานน่ะ น่าจะเป็นเพราะว่าเพื่อนคนไทยของเขาก็พาเขาไปทานแต่อาหารไทยแท้เท่านั้นเอง

จริงๆ แล้วยังมีอีกเยอะมากมาเล่าแต่แค่นี้ก็น่าจะพอให้มองเห็นภาพว่าความแตกต่างในทุกๆ อย่างจะทำให้คนใช่ชีวิตเหมือนกันได้อย่างไร อย่างนั้นแล้วจะเอาอะไรมาตัดสินว่าใครดีกว่าใคร อะไรดีที่สุด แค่ยอมรับในความแตกต่างแล้วเปิดใจให้กว้างก็จะพบว่าเมืองไทยไม่ได้ด้อยกว่าใครสักนิด